Þegar ég lít yfir vinstri öxlina á mér og út um gluggann á vinnustaðnum þar sem ég er dæmd til stólsetu frá níu til fimm, orðin puttalúin af lyklaborðatikki og dálítið appelsínubarkaklístruð á fingrunum þá blasir við mér þessi rosa krani sem er búinn að loka fyrir útsýnið sem ég hafði til fjallanna. Núna verða mínir ímynduðu elskhugar ekki lengur fjallmyndalegir (vona að eiginmaðurinn lesi ekki þetta blogg) heldur stóískir karlmenn sem þola endalausar setur og eina klósettferð niður vaggandi kranann, mínir menn. Hann (hinn ímyndaði) les blöðin eða horfir á lítinn skjá og jafnvel bloggar eins og ég út úr titrandi smáhásýsi sínu.
Ég er ekkert of sátt við alla þessa háu múra sem eru að byrgja mér útsýni yfir heiðina og til fjallanna, spýtnadraslið sem liggur eins og fáviðri (hráviðri) yfir molduga jörðina sem sker sig úr við hliðina á græna frímerkinu þar sem steingrár kubbaður fjölmannakassi með þremur hæðum og ótrúlega mörgum útidyrum hefur skotið rótum. Jafnvel þótt ég snúi höfðinu í hálfhring og líti enn lengra til vinstri þá byrgir sýn kumbaldar og fánar sem flagsa argir út í vindinn og setja hvítar flygsur á augnbotna mína, og ég í samhljómi við náttúruna græt úr mér sjónina, loka augunum og gefst upp fyrir græðginni.
Það er svo mikið til af öllu, og er það furða að ég sé líka mikil? Karfan mín þegar ég kem úr Bónus er útúrtroðin af allskonar mat og sumt af honum og þá sérstaklega rotvarið brauðið lendir í moltutunnunni sem ég ætla einhverntímann að koma mér upp (ég lifi enn í ímynduðum heimi). Ávextir og grænmeti rata í kílóavís úr körfunni og í töskurnar sem ég kem með mér að heiman (er vistvæn, held ég) og ég er staðföst og viss um að núna sé vikan gengin í garð þar sem ég ætla mér að borða bara samkvæmt ráðlögðu plani svo ég nái hinu eina og sanna BMI, CM og KG – ég plana og plana og plana þar til mér er farið að líða eins og úlfinum sem blés hvert húsið af fætur öðru um koll en náði aldrei grislingunum. Mér hefur heldur ekki tekist að ná þeirri þyngd sem ég held að aðrir vilji að ég sé í! – Það er eins og mér detti aldrei í hug að spyrja mig hvar mér líði vel. Ég er föst í hegðunarmunstri unglingsins (OK, sumir karlmenn komast heldur aldrei af því stigi og stinga tungubroddi í eyra og snúa upp á geirvörtur í þeirri von að æsa upp sætu stelpuna) og held að mergrun og horaður líkami færi mér hina allrahæstu ánægju.
Allavega, þið sem lesið þetta. Í dag ætla ég ekki að borða sykur heldur fá mér nokkra ávexti, súpu og salat í hádeginu, heimalagað Lasagna og fullt af góðu skapi, jákvæðni og vissu um að ég muni ná þeim árangri sem mér er ætlaður.
