Kaffibollinn og ristaða brauðið

Á laugardagsmorgun er kaffibollinn og ristaða brauðið með bláberjasultunni og ostinum það eina sem ég skynja þegar ég stíg nakin fram úr rúminu eftir órólegar draumfarir þegar ég reyni að sofa frameftir eins og unglingur. 

Þar sem ég er komin með tábergssig þá er göngulag mitt heldur stirðbusalegt þegar ég æði (á hraða skjaldbökunnar) fram í eldhús til að fá mér hið daglega brauð, kaffið og hvítu og bláu pilluna mína.  Kaffið til að vekja mig, hvítu pilluna til að draga úr of háum blóðþrýstingi og þá bláu til að hvetja latan skjaldkirtil til dáða.

 Ég er illa siðuð og sein til lærdóms að ég hef ekki getað tileinkað mér “Secret” og tuðað yfir sjálfri mér á hverjum morgni að ég væri grönn, grönn, grönn aftur grönn (kannast einhver við laglínuna lax, lax…). Það er stór og góður spegill í svefnherberginu mínu sem sýnir mig frá höfði og niður að maga og þegar ég í svefnrofunum gegn framhjá þá sé ég alltaf stórmyndarlega konu á miðjum aldri, vel búttaða með reisulegan barm (eftir brjóstaminnkun og lyftingu) og dálítið úttútnaðan maga, svona eins og leirstytturnar sem hafa verið að finnast eftir þúsundir ára af frjósömum konum og ég gæfi tvöföld mánaðarlaun fyrir að eiga! Þá er spurningin?  Afhverju er ég að reyna svona hrikalega (hugarlega) að rýra þetta fallega frjósama útlit? – Ég veit svarið en ég er of hégómafull til að segja það upphátt eða viðurkenna að ég flýt með straumnum og því sem tískublöð og stefnur vel efnaðra heilsugúrúa segja okkur vestrænum konum.   Afsprengið af stífum kúrum þar sem kílóin hafa fengið að fljúgja er enn meiri þéttleiki og útstæðari magi sem fær mig til að fella tár og garga þegar ég þarf að nota sikkelsnælu til að loka að mér buxunum.

Núna er ég ein í íbúðinni minni sem er langt frá því að vera nýtískulega innréttuð, það úir og grúir af mismundandi húsgögnum og stíllinn er engan veginn minimaliskur.  Tók þá ákvörðun fyrir tveimur árum síðan að hús væri til að búa í en ekki sýningarsalur svo aðrir gætu dásamað smekk minn og ríkidæmi.  Viss að ég yrði aldrei ánægð með að innrétta eins og Hús og Hýbýli segðu til um eða sú stefna sem væri sett af innanhúsarkitektum.  Mín íbúð er hlýleg, sófarnir mjúkir og mega barnabörnin slefa á þau og rispa í borðstofuborðið.  Það er mismundandi týpur af parketti á herbergjum, baðherbergið lítið en mjög “functional” og nægt rými fyrir tvo einstaklinga sem báðir hafa sitt vinnuherbergi, sameiginlegt svefnherbergi, stóra stofu, gott eldhús og frábæran stigagang sem geymir heimalöguð ljóð í stórum gluggum. 

Maður breytist þegar aldurinn færist yfir mann og maður þarf að læra að sættast við það unga húðin er farin, líkaminn þéttist, hreyfingarnar verða aðeins stirðari og hægari, hárið gránar og maður verður aftur eins og barn innra með sér.  Svo er það sú staðreynd að það þarf lítið til að gleðja mann aftur.  Bara einn dagur án þess að vera með verki í skrokkunum er ástæða til gleði.

Samt elsku litla dúlla sem þetta skrifar – ætlar þú ekki að reyna að vera ekki of gráðug í dag?