Sunnudagsmorgnarnir geta verið mér erfiðir í taumi. Það er stundum erfitt að vakna og drífa sig framúr vitandi að þetta er síðasti frídagurinn og að framundan sé vinnuvika með öllu tilheyrandi.
Það er þessi stirðleiki sem er að gera útaf við mig bæði líkam- og huglæglega séð. Í morgun reyndi ég hvað ég gat að kúra mig ofan í sængina og halda fast í draumaheiminn sem ég leita oft í, en því lengur sem ég ligg í rúminu því óþolinmóðari og stirðari verð ég í skapinu. Verð fúl yfir því að mér tókst ekki ætlunarverk mitt að koma mér í góðan gír bæði hvað varðar mataræði og hreyfinug – letin, ein af dauðasyndunum hefur tekið sér bólfestu í mér og neyðir mig til að sitja sem fastast í sjálfvorkun yfir því að vera ekki ung og slank… helv. atarna. Gott samt að hafa eitthvað til að afsaka sig með.
Annars er þetta fallegur dagur finn ég þegar ég sting nefinu útum dyrnar og þefa að snarkani fersku haustloftinu. Það er eins og garðarnir í umhverfinu standi í björtum stiltum loga með sínum dumbrauðu haustlitum. Svona á ellin líka að vera djúprauð af reynslu og kyrrð með tilhlökkun til að sofna vetrarlangt og vakna aftur að vori nýr og ferskur.
Kaffibollinn er farinn að virka og ég er aðeins að hressast við. Ætli ég bregði mér ekki í húsmóðurhlutverkið og setji svo sem í eina þvottavél og brjóti saman sængurfötin sem hanga til þerris á svölunum. Mér finnst svo gott þegar kalt, svalt og súrefnislyktandi sængurverið umvefur mig og knúsar til vitundar um að þetta verður góður dagur í dag.
Kannski fæ ég einhverja vinkonu mína til að skutlast með mér austur fyrir fjall og labba meðfram Hafinu Blá og þefa af hafinu sem marar á milli heimsálfa.
