Nýbúin að taka börkinni utan af mjúkri appelsínunni og fingurnir mínir eru klístraðir en ilma jafnframt af þessum ljúfa náttúrulega ilmi. Ef ég loka augunum þá kemur þessi tilfinning yfir mig að jólin séu á næstu grösum. Ég útliloka öll umhverfishljóð og hverf inn í eigin dagdrauma, fer til baka til æsku áranna þegar jörðin var alhvít og stjörnurnar sindruðu á dökkum himninum. Þá var allt svo hljótt og reglulegt, asinn var allt annar en hann er í dag.
Ég á minningu um bleikan heimasaumaðan náttkjól með rauðu blómamynstri og ég hupplandi í honum að kveldlagi í svörtum stígvélum á freðnri götunni og enn glitrar snjórinn fyrir augum mér. Ég hélt í höndina á ljóshærðri systur minni en hún var klædd í bláan náttkjól sem móðir okkar hafði saumað í anda kærleiksríkra jólanna. Ánægjulegar minningar sem verma miðaldra konu í þessu brjálaða lífsgæðakapphlaupi sem rænir okkur gæðatíma frá fjölskyldu og vinum. Mamma er horfin á vit forfeðranna og sömuleiðis faðir okkar (fóstufaðir minna) og eftir sitja þessar notalegu tilfinningar um góðu augnablikin sem við áttum saman áður en sjónvarpið hélt innreið sína. Skemmtilegasta ferðalagið var yfir Fróðárheiði og inní Búðarhraunið þar sem tjaldað var eina helgi og krakkarnir léku sér í gjótum og á gullri sendinni strönd við hraunjaðarinn.
Í kvöld ætla ég að skoða stjörnunar og bið ég til Almættisins að himininn verði heiður þegar ég eyði kvöldinu í Skálholtsbúðum ásamt AA vinkonum sem ætla að eyða helginni í smá andlegri vinnu. Það er svo langt síðan ég hef séð stjörnurnar að ég bíð í eftirvæntingu um að komast út fyrir borgarmörkin og er ég spenntari en þegar ég stíg upp í flugvél til að heimsækja fjarlægar sólarstrendur eða erlendar borgir. Það er ekkert fegurra en stjörnurnar og nálægðin við náttúruna og ég er viss um að ég heyri hvíslið í Guði á þessum slóðum þegar ég leggst til hvílu á mitt græna eyra.
