Ég er að hugsa! Um hvort ég sé vanþakklát eða ekki. Það er í mér leiði og ég vildi gjarnan vera allt annarsstaðar en þar sem ég er. Já, ég held það megi kalla þetta ástand vanþakklæti, því ég hef nóg af öllu. Fínan eiginmann, vel launaða vinnu, stóra íbúð, bíl frá vinnunni, pening í banka og skulda bara húsnæðislán. Svo fæ ég nýtt bros bráðlega. Títan skrúfur út um allt í munninum á mér og ég ætti að geta bitið frá mér.
Byggi ég í Afríku eða í Bangladesh þá ætti ég bara stráþak og þunna dýnu til að sofa á og kannski eina máltíð á dag, þannig að þið sjáið að allur þessi auður og nóg af öllu er ekki að draga úr leiðanum hjá mér.
Stundum held ég að ég hafi verið ánægðari þegar ég var að snyrta fisk á yngri árum og gólaði í kór með hinum stelpunum. Stundum stakk maður einstaka strák létt í rassinn með beittum hnífnum og tók bakföll af hlátri. Ilmvatnið var lyktin af slori blandað við Luxor handsápu, þótti ekki amaleg sú lykt þegar ég var yngri.
Allt þetta ríkidæmi hefur ekki gert neitt annað en að fita mig og þrátt fyrir að mér standi til boða einkaþjálfun fyrir 40.000 kr á mánuði, reglulegir göngutúrar, matargúrúar, hómópatar og alls kyns ráðgjafar þá er ég ekkert grennri eða hressari en þegar ég var í slorinu og labbaði úr og í vinnu.
Viva la Slor.
