Ég hef engar pólítískar skoðanir lengur. Trúi hvorki á stjórnmál eða kirkjulegar sannfæringar eða trúboð á hvorn veginn sem er. Fer þó í kirkju því mér finnst gaman að syngja og þegar prestar tala af tilfinningagreind um fallegan siðaboðskap og góða hegðun manna á milli þá fer ylur um mitt þreytta hjarta. Var rauð sem ung kona, græn á tímabili, flekkótt þegar ég bjó í útlöndum, aftur rauð, síðan græn og svo blá – semsagt kona í köflóttum stól (e. samnefndri bók þunglyndrar konu).
Ég trúi samt á tilgang lífisins, þroskann sem vonbrigði, sársauki og missir leiða af sér. Ég trúi á mátt sálarinnar og að það sé eitthvað sem heldur áfram. Ég trúi á afleiðingar gjörða minna og að ég á dánardægri þurfti að fara í gegnum líf mitt, iðrast og fara síðan í gegnum ljósgöng í átt að betra lífi og kannski aftur hingað til baka, en hvað veit ég. Ég trúi bara á það sem ég hef fundið fyrir.
Jólin eru hátíð kaupmanna, sem núa saman höndum og gleðjast yfir stórum sölum. Á bak við kassa er fólk sem stígur öldur vegna þreytu og nær aldrei að njóta Þess friðar sem aðfangadagur æsku minnar bjó yfir, þegar allt var miklu einfaldara og gjafir stundum bara kerti og spil, nýr náttkjóll, hrein sængurföt, hangikjöt og baunir.
Núna lekur úr nefinu á mér og mér er spurn hvort heilinn á mér sé það úttútnaður að hann leiti útleiðar í nefleka. Ég anda samt enn, hreyfi mig og plana jólamáltíðir í faðmi lítillar fjölskyldu sem gleður mitt hraðsnúna hjarta.
Viva la Bull (íslenskt, ekki enska orðið yfir naut)
