Skrýting tilfinning að vera ein heima með útvarpið gargandi yfir mér. Nýkomin úr sturtu klædd í svartrósóttu blússuna sem á að fela blettina sem falla af vörum mínum þegar ég gúffa í mig matnum af tveimur diskum sem eru á heimasaumaðri bútasaums diskamottu sem ég fékk í gjöf frá ungri konu fyrir langa löngu síðan. Ég er hálfmáluð en með gellað hár. Veit ekki hvort ég eigi að fara út úr húsi og taka hálftíma rölt í Kringlunni og fara á þessar fölsku útsölur sem alls staðar er verið að auglýsa.
Já, ég er semsagt í fríi frá níutilfimm vinnunni minni. Hef þó stolist inn á vinnusvæðið mitt hér heima - viva la heimtenging – til að kanna hvort einhver sakni mín. Oh mæ God, gargið í rokkfíflinu á rás 2, sorry en ég kann enn ekki að stilla inn á gufuna í afmælisútvarpinu mínu. OK – ég er vonlaus í því að vera bara í núinu og stilla sjálf inn á eigin gufurás, alger gufa.
Svona öllu bulli sleppt, þá er þetta bara ágætis dagur. Ætla að koma mér upp úr stólnum og rölta Kringluna til að kíkja eftir buxum á karlinn.
Léttfimmtug mín, það er takki á útvarpinu sem er hægt að slökkva á því með. Gaman að lesa bloggið þitt, njóttu þess að vera heima og slaka á .