Snilligáfa

 Í langan tíma dvaldi hún í heimi hinna lifandi dauðu. Engar ástríður bærðust í líkama hennar og hugur hennar var sem eyðimörk. Einstaka sinnum birti þó til í huga hennar, í augun kom aftur glampi saklausrar æsku og trúin á lífið byrjaði að endurfæðast innra með henni. Smám saman kom hún til baka úr undirdjúpum heljar og fór að átta sig á því hvað hún gæti gert til þess að losna úr þessari prísund. Augu hennar urðu árvökul og hún fór að taka eftir þeirri fegurð sem bjó innra með þeim geðveiku. Þeir bjuggu yfir leyndardómi sem heilbrigðir skynjuðu ekki, þeir áttu aðgang að heimi guðanna og voru í beinu sambandi við þá.Eftir að fór að rofa til í huga hennar og sólin fór að koma upp í lífi hennar aftur fór hún að skynja allt aðra veröld en hún hafði áður kynnst. Margir þeirra sem voru vistaðir á hælinu voru gáfumenn og gæddir ýmsum hæfileikum sem hún dáðist að og vildi eiga aðgang að. Heimur geðveikinnar var miklu meira skapandi heldur en sá heimur er hún hafði kynnst í æsku. Þarna var fólk sem gat skrifað bækur, málað stórkostleg málverk, ort ljóð og samið tónverk. Snillingarnir ráfuðu um í litríkum heimi geðklofans og voru umvafðir litum regnbogans sem hún skynjaði svo oft með innri augum sínum. Fegurð þessa fólks var magnþrungin en jafnframt sársaukafull. Allt iðaði af svo sterku lífi og stórfenglegu litaflóði að augu hennar blinduðust oft á tíðum.