Stundum set ég í brýrnar og keyri höfuðið á milli axla mér. Fnæsi og rýk áfram þegar ég finn þörfina til að tjá manneskju upplifun mína á atburði eða setningu. Hef allt á hornum mér og sparka til fæti. Á þessum augnablikum er ég svöng eða tóm að innan og breytist úr siðmenntaðri manneskju í villdýr á auðum gresjum í Fjarkastistan – Sjáið þið mig með litaðan rauðan makka, hertar postulíntennur á títanskrúfu, skjálfandi loppu og músarhjarta sem slær ofurhratt þegar ég elti bráðina á hnébiluðum fótum með tábergið úr sér gengið. Mér verður sjaldan bráð að launum heldur lyppast ég til baka með skottið á milli fótanna (er ekki karlkynsdýr) og reyni að sleikja sárin þegar ég bít lauslega í gúrkuna og sýg safann úr tómatinum. Garnirnar gaula og heimta ítalska flatböku og ís í eftirrétt. Ég ríf svo að lokum í mig kjúklingalærið og smakka á sætum kartöflum ofnbökuðum í chili, kanil og lauk…. en mér er sama þótt maturinn sé góður. Ég vil sukk, ég vil meira, ég vil, ég vil, ég vil…. borða þar til ég gleymi.
Ég held ég ríði asna heim í dag, þannig er ég í skapinu. Er enn með hausverk.
