Eftir kuldahroll, flökurleika og höfðuverk í gær er ég í dag í miklu betra formi. Dálítið slöpp en hristi það af mér á eftir þegar ég er búin að sturta af mér svita gærdagsins.
Átfíkli finnst það auðvitað bara gott að vera ekki svangur og finna hvernig kílóið hverfur af manni við einn dag í svelti – ranghugmyndir um auðfengið þyngdartap sækja á mann og það er ekki laust við að löngun í lengri flensutíma skríði inn í hausinn á manni. Það var mér erfitt í fyrradag að halda fráhaldi og var ég komin á ystu nöf, í gær var ég ekki svöng og þurfti að hafa mig við að borða svo sveltið næði ekki yfirhöndinnni.
Ég kem aldrei til með að skilja þennan sjúkdóm sem leggst á bæði menn og konur, á hvaða aldri sem er og óháð greindarvísitölu.
Einn dag í einu reyni ég að viðhalda heilbrigðum matarvenjum.
Ó hvað ég þekki þetta. Hef oft óskað mér þess að fá ærlega magapest…jafnvel bara salmónellu!!! Allt til að missa nokkur kíló!! Svona starfar sjúkur hugur ofætunnar! Ég var t.d. viss um að það væri sama-sem-merki milli þess að vera mjór og hamingjusamur!! Þrátt fyrir að hafa sjálf verið mjó og óhamingjusöm!!
Í dag er ég í kjörþyngd, hef ekki borðað sykur í 10 og hálfan mánuð og lífið er yndislegt.
Keep op the good work!
Með kærleika og virðingu,
Sigrún.
Víí – Sigrún. Til hamingju með kjörþyngdina. Haltu þessu svona áfram. Ég féll þegar ég var komin í kjörþyngd, þyngdist aftur um rúm 20kg, léttist um 14kg og þyngdist svo aftur um 22kg – þokkalegt álag á skrokkinn að fara svona hringi.