Ég hlakka til að komast í sólarfrí daginn eftir páska. Spóka um og sóla mig og ná í skrokkinn á mér ærlegri hvíld. Það hefur tekið á mig að grennast og fitna á víxl síðustu fjögur ár. Mig langar í ærlega breytingu í líf mitt og gæti alveg hugsað mér að búa á erlendri grundu aftur í nokkra mánuði eða kannski ár. Detta í áhugamálin, íhuga lífið og tilveruna og bara vera til án þess að hafa áhyggjur af nokkru.
Þetta eru dálítið eigingjarnir draumar og langanir þegar maður hugsar til þess að stærsti hluti af mannfólki sem býr á “Planet Earth” býr við skort og þeirra eina ósk er að eiga til hnífs og skeiðar næsta dag. Ég er eigingjörn og huga að eigin velferð, þannig tekst mér að gera góðverk þeim sem næstir mér eru og vona að þeir gjaldi sínum náunga það sama og hann sínum og svo koll af kolli þar til við öll erum vinir í skóginum og ekkert hungur, stríð eða önnur óhamingja herji á heiminn. Elskaðu sjálfan þig og þá getur þú elskað náungann – ég kynnist kærleikanum fyrst í gegnum mína afstöðu gagnvart sjálfri mér. Þess vegna forðast ég hömlulaust ofát því það drepur mig og þannig er ég engum til gagns.
