Veit ekki afhverju ég titla þessa bloggfærslu svona. Kannski afþví að ég er að horfa á Who do you think you are (hver heldur þú að þú sért) sem er þáttur á Reality TV og þessa stundina er það hin ægifagra, kynæsandi ekki of granna Nigella sem er að fara í gegnum ættarsögu sína.
Ég veit lítið um mína ætt og hef ekki kafað ofan í sögu forfeðra minna. Veit ekki hvort það skipti mig í raun máli? – Kynntist ekki ömmu eða afa í hvoruga átt, móðurfaðir lést þegar móðir mín var barn og þegar ég var að vaxa úr grasi þá bjó móðuramman fyrir sunnan og við fyrir vestan þannig að við sáum þessa hressu grönnu konu einu sinni á ári. Ég átti stjúpafa sem ég sá líka einu sinni á ári þegar við fórum í langt ferðalag austur á Skeiðar og á ég góðar minningar þaðan. Föðurforeldrum kynntist ég þegar ég var um fimmtán ára aldurinn en það mynduðust aldrei nein tengsl. Svona var þetta bara og ég fann mér hreinlega eldra fólk í þorpinu mínu sem ég gerði að ömmu og afa.
Í dag hefði yngsta yndið mitt orðið tólf ára og ég velti því fyrir mér hverskonar unglingur hún hefði orðið! En ég ætla ekki að staldra of lengi við þær vangaveltur því þá fæ ég kökkinn í hálsinn og fer að gráta, eða það sem verra er, ég fer að borða og fylli magann svo ég finni ekki fyrir tilfinningum, svo kannski kasta ég upp matnum til að geta fyllt enn meira ofan á minningarnar. Svona er það þegar mönnum er kennt að vera ekki að flíka sínum tilfinningum.
Skrítin staða að hafa ekki getað fylgt börnunum sínum eftir nema stuttan tíma í senn, sú elsta var hjá mér í ár, miðdóttirin í þrjú og hálft ár og sú yngsta í fjóra klukkutíma. Minningarnar og tilfinningarnar eru misjafnar. Sú elsta var sú fyrsta sem kveikti stóra ástarbálið í hjarta mér, þessi yfirþyrmandi tilfinning sem tengir og er svo sterk að hún veldur jafnframt þeim ótta að tengingin muni slitna, sem og hún gerði. Miðdóttirin skaust of snemma í heiminn og barðist fyrir lífi sínu í þrjú og hálft ár áður en dauðinn losaði hana undan þjáningunni, hana lærði ég að elska í öllum hennar ófullkomnleika, sú ást hefur aldrei dvínað. Yngsta barnið fæddist löngu fyrir tímann eftir langa legu á meðgöngudeild, kom lítil og grátandi í heiminn og dvaldi köld og lítil í fangi mínu þar til Kærleikurinn kallaði hana til sín …. þessa minningu vil ég helst ekki eiga þar sem vanmátturinn var svo mikill að ég vildi ekki þurfa að bíða eftir síðasta andrættinum sem losaði hana og mig úr baráttuna milli lífs og dauða. Ég hafði ekkert val, var í sömu sporum og svo margar aðrar konur hafa gengið í gegnum í aldanna rás.
Enn vil ég reyna að grípa í matinn til að bæla allar minningar og sársaukann sem hafa fylgt þessum missi. Ég vorkenni mér ekki því ég fékk tækifæri til að vera móðir, fékk að elska, fékk að næra barn við brjóst mér og halda öllum mínum börnum í fangi mér til síðustu stundu (líka þeirri elstu sem fór til annarar mömmu eins ár gömul) – ég er rík af reynslu og trúi að tveir litlir englar leiki sér saman á öðrum stað. Það hefur verið tilgangur í öllu þessu.
Guð gefi að ég megi njóta þess að vera í fráhaldi í dag, laus undan fíkn og sjálfsvorkun. Að ég megi næra mig en ekki meiða.
Alltaf svo vel orðað hjá þér, sit hér með tárin í augunum, mundu að það verður tekið vel á móti þér þegar þinn tími kemur, þangað til eru nokkrir gullmolar sem njóta þín hérna megin og þann stærsti og dýrmætasti er þú sjálf.