Mitt í allri ringulreiðinni sem keyrði huga hennar áfram í leit að spurningunni afhverju menn högðuðu sér eins og þeir gerðu og hvers vegna konur voru þöglir áhorfendur að svívirðingunum sem áttu sér stað. Hún horfði á blóðið renna niður lófa sína rétt eins og það rann úr sárum Jésús þegar hann var krossfestur fyrir syndir okkar eins og yfir henni hafði verið lesið sem barni og unglingi. Blóðið seytlaði hægt úr grunnu sári sem hún hafði nýverið framkallað með ryðguðu rakvélarblaði í von um að ef hún hún myndi ekki deyja af blóðskorti þá kæmist kannski illt í sárið og hún deyja af blóðeitrun. Hún hataði blóð sitt og fannst gott þegar það yfirgaf saurugan og spilltan líkama hennar, eins og þeir höfðu sagt henni, ÞEIR! – klæddir í hvítan skyrtu með smekklegt bindi og þessa ljúfu rödd sem leiddi hana áfram inn í heim fávirðis og aumkunnar. Fyrst réðust þeir inn í huga hennar og fönguðu eins og kanarífugl sem var tekinn úr sínu náttúrulega umhverfi og læstur í bambusbúri langt fjarri heimkynnum sínum, fönguðu hana og læstu hana inn í þögninni og skömminni. Lofuðu henni gulli og gersemum ef hún bara þegði og leyfði þeim blunda í henni í skjóli næturs. Snerting þeirra var ætíð viðbjóðsleg og það skall alltaf á henni ísakuldi þegar gráðugar hendurnar þreyfuðu á líkama hennar og hvísluðu óþverraorðum í eyru hennar, litla hvíta hóra, tussan þín og píka virtust vera stærsti orðaforði þessara manna sem höfðu þó lokið langri skólagöngu og voru hærra settir en grár almúginn.
Meðan blóð hennar hélt áfram að streyma þá hugsaði hún og reyndi að rökræða við sjálfa sig um eðli manneskjunnar og afhverju öll þessi leyndarmál áttu sér stað. Var það óttinn sem dreif fólk áfram og fékk það til að meiða þá sem voru minnimáttar, hún var ekki viss, en óttinn við það að hún sjálf myndi umturnast í misyndismanneskju sem myndi meiða þá sem minna mættu sín og áttu ekki stóra fólkið að sem myndi gæta þess. Blóðið hélt áfram að renna og hún fann hvernig að syndin fór að yfirgefa hana, hún vildi að það blæddi það mikið að þeir þyrftu að gefa henni það mikið af blóði að allt það illa sem hafði skapast innra með henni þegar þeir tóku hana færi í burtu og hún yrði þveginn með nýju blóði sem hvítklæddir menn myndu dæla í æðar hennar.
Hún leið útaf í köldum bílnum með blóðið kalt og storknað á úlnliðunum. Leið í burtu og inn í annan heim í gegnum ljósglæringar og lúðrahljóm. Fann hvernig hún snerist í hringi og heyrði einkennilegt suð sem raulaði gamalkunna vögguvísu í hálfa heyrn hennar. Fann hvernig hlýjir armar lyftu henni úr götóttu sætinu í bílnum og báru hana í burtu á bólstruðu skýi, svefninn seig á hana og raddirnar þögnuðu og hún fann hvernig myrkrið veitti henni ró frá öllum þeim spurningum sem enginn vildi svara.
Þegar allt kom til alls, hugsaði hún þarna meðan hún svamlaði í sjónum og ýtti frá sér gömlu myndskeiði sem sífellt var að skjóta upp kollinum, þá voru menn saklausir í grunninn. Það var eitthvað sem hafði gerst með þessa menn og konurnar sem voru þöglir áhorfendur fyrir langalöngu síðan sem fékk þá til að taka sér búsetu í leyndarmáli valds og siðblindu. Þeir áttu bágt og hún fann til með þeim, reiðin hafði yfirgefið hana og hún vissi að hún gæti tekið hvern einn þeirra í faðm sér eins og þeir væru saklaust barn og huggað í burtu sársaukann og vanmátt sem gerði þá svona veika, hún myndi kyssa á bágtið og bægja í burtu þeim árum sem heltóku þá í gegnum ríki Guða þeirra og gerðu þá að misyndismönnum sem stöðugt voru á flótta undan opinberun leyndarmála þeirra. Þeir óttuðust dauðann meira en hún og voru hræddir við eigin skugga sem fylgdi þeim hvert fótmál.
Það hlaut að vera skýring á öllu þessu og kannski líka tilgangur. Kannski var tilgangurinn með öllum þessum sársauka sá að vekja hana upp af óminnissvefni og reka hana áfram inn í lífið, gleðina og ánægjuna afþví að eldast og finna aftur sjálfa sig eins og hún hafði gert.
Einhverstaðar hafði hún lesið að ófullkomnleikinn væri leiðin að uppljómun og færði mann næri sínum Æðra Mætti sættist maður við að vera lítil brotin sál, sandkorn í flennistórum sandi við úthaf alheimsins. Manneskjurnar sem höfðu meitt hana og voru að meiða aðra voru brotnar sálir blindar án hjálpar frá þeirri hendi sem útrétt var til þess að leiða þá á veginn sem leiddi til sáttar og innri friðar. Þarna í sjónum fann hún enn og aftur að hún gat fyrirgefið, hún var meira að segja þakklát fyrir þessa reynslu því hún hafði dýpkað huga hennar og sál og gert henni fært að upplifa meiri ánægju en hana hafði nokkurn tímann fyrir órað.
Hennar innsta ósk var að friður mætti ríkja í öllu fólki og smita þannig út frá sér að friður ríkti í samfélögum, borgum, löndum og álfum. Að hver og einn skoðaði sjálfan sig út frá sínum eigin ófullkomnleika og hætti að dæma og myndi ekki kasta fyrsta steininum. Andlegt brot var miklu erfiðara að laga en fótbrot, þannig var það með mennina sem girntust barnungar stúlkur, persóna þeirra var brotin og þeir heyrðu ekki í sjálfum sér og voru á valdi skuggabaldurs, þeim var ekki sjálfrátt. Í skömm sinni og sekt lugu þeir til um sekt sína og kenndu barninu um glæpinn og þeir trúðu að þeir hefðu verið táldregnir af ellefu ára gömlu stúlkubarni, jafnvel lögðu svo til að barnið væri það fullkomið í klókindum sínum að fullorðinn maður um fimmtugt missti stjórn á sjálfum sér og réðist inngöngu í líkama þess.
Myndirnar flugu í gegnum huga hennar og hún bað fyrir hverjum og einum þeirra sem hafði misnotað stöðu hennar og veikindi. Hún vafði sjálfa sig örmum þarna í heitum sjónum og knúsaði sig alla og hvíslaði í gárurnar að henni þætti vænt um sjálfa sig, gárurunar mynduði fyrst litla hringi og síðan stóra og báru þessi skilaboð út um öll höf, skilaboðin um fyrirgefninguna syndum sem þeir höfðu drýgt og hennar eigin syndum.
