Það hrynur af mér gamla lífið, skrítið! Í gær skipti ég um símanúmer og hluti af mér hætti að vera til þ.e. simanúmerið sem margir hafa þekkt mig undir sl. 5 ár. Ég hélt smá kveðjuathöfn fyrir utan höfðuðstöðvar Símans þegar ég lét tilfinninguna um að nú myndu margir hætta að muna eftir mér (ég er síminn og tölvunetfangið) þegar hið gamla númer færi aftur til heimahaganna. Á morgun eða um helgina þá skila ég bílnum. Ég fór á bílasölur í gær til að skoða það sem til er, grænklædd að venju í þröngum útivistarbuxum og í slitnu gönguskónum. Bað sölumann um að horfa í gegnum tötraralegan fatnað minn og dæma mig ekki eftir útlitinu, ég ætti nógan pening í banka og væri þokkalega vel stæð. Ég hef átt þennan græna jakka í 10 ár, flísbuxurnar og peysuna álíka lengi og skóna í 7 ár þannig að þessi fatnaður er miklu yngri en ég. Það var erfitt að standa þarna og skoða verðið á bílunum, ég fékk valkvíða og hringdi í manninn og bað hann um að ráðlegga. Niðurstaða, hann kaupir gamla beyglu um helgina. Segi það satt, nenni og vil ekki fara að reka bíl um á 40.000 á mánuði.
Ég gekk og gekk mér til óbóta í gær og fór inn á mitt hættusvæði sem er víðátta. Stóð þarna á brúnni og horfði í báðar áttir, fann fyrir léttri kvíðatilfinningu og hvernig hjartað hoppaði upp í hálsinn. Til baka, áfram, til baka, áfram tuðaði í hausnum á mér. Andskotinn hafi það! hugsaði ég – Ég er ekkert hrædd, þetta er gamalt eins og símkortið, burtu með það. Henti hræðslunni og gekk rösklega áfram yfir víðáttuna og inn á hið byggða svæði. Ví, Sigurverari, hvað er hugrakkara en að fara gegn ótta hugans.
Hafragrauturinn á sínum stað heitur með rúsínum í maganum. Framundan þriðji dagur í fráhaldi og göngu.
