Þegar ég var barn heyrði ég sögu um lengd lífs hvers manns. Rétt áður en maður skýst úr skauti móður sinnar til hins jarðneska lífs þá kveikir almættið eða sá verndarengill sem fylgir okkur á kerti. Loginn er missterkur á mismunandi æviskeiðum. Verndarengilinn er þarna til þess að sjá um að ekki slokkni á loganum, hann hnippir í mann þegar að vá er komið og lætur vita að maður eigi að bakka til. Sum okkar fá þykk og há kerti þar sem loginn brennur jafnt og þétt og lífið líður áfram hjá viðkomandi aðila án nokkura hnökra. Hjá mörgum er kertið kræklótt og blaktir loginn illa á köflum. Sumir fá stutt og breitt kerti og falla niður skyndilega án viðvörunar um miðjan aldur, en verndarengilinn grípur snöggt til, nær að kveikja logann aftur og lengja í kertinu. En skaðinn er skeður, dauðinn hefur hvatt dyra en þurft að hopa og skilur eftir sig einstaklinginn lifandi en skaddaðan að hluta til, skert minni, skert líkamsorka.
Þetta gerðis með fyrrum starfskonu mína til margra ára í gær, fimmtug hné hún niður í hjartastopp í leik. Lifnaði við með lélegt skammtímaminni. Ég er í sjokki en þakklát fyrir að lengt hafi verið á lífsloga hennar.
Maður veit aldrei hvenær maður fer, þessvegna er maður skuldugur sjálfum sér að draga sig í hlé þegar verndarengilinn hefur hvíslað viðvörðunarorðum í eyra manns. Það gerði ég fyrir skömmu.
Megi ljós og vernd hins kærleiksríka máttar vaka yfir vinkonu minni og gefa henni aftur heilt líf.
