Á morgun held ég á vit ævintýra. Ætla að skella mér til Englands, nánar tiltekið til Winchester að skoða Jane Austin umhverfi og borg Riddara Hringborðsins. Í leiðinni kíki ég við á AA ráðstefnu þar sem ég ætla að drekka í mig reynslu, styrk og vonir annarra sem hafa fetað bataleiðina. Við verðum fimm fræknar á ferð og ætti þetta að verða fjörug kerlingaferð, ég vona að enginn slagur verði og að allar komi heim heilar á höldnu.
Nú er bara að upplifa hvernig það gengur með fráhaldið þarna úti. Ég er þegar búin að endurskíra það og ætla að láta einn dag í einu nægja sína þjáningu. Galdurinn er að borða ekki hömlulaust og sniðganga það sem maður heldur að sé gott en æsir mann bara upp og gerir argan eftir innbyrgðingu.
Hér á bæ er allt gott að frétta. Allir að verða hressir og sumarið lofar góðu. Að vísu er ristillinn að stríða mér og ég átröskunarsjúklingurinn tel mér trú um að tíðar klósettferðir verði til þess að minnka á mér spikið – sjúkt! Nei, það er ferlegt að vera með bólgur í ristlinum og vita aldrei hvenær von er á losun.
Vigtin enn á niðurleið og ég er hætt að sjá bumbuna þegar ég lít niður, sé bara fallegan barm.
