Svo einkennilega sem það hljómar þá er nóg að gera hjá mér þó svo ég sé ekki að vinna. Hef nóg að stússast í kringum eigin rass og þeirra sem eru nákomnir mér. Mér líður vel í eigin skinni en vildi þó gjarnan losna við vefjagigtarskrattann sem er að gera mér lífið leitt með tilheyrandi stirðleika og verkjum í gegnum daginn og blessaður ristilinn lætur ekki að sér hæða og er í keppni við vefjagigtina hvort hafi betur í því að gera mér lífið leitt. Ég segi bara viva la toilette in la publica á þeim stundum þegar hann “ristilinn” tekur krampakippi í hlátrasköllum sínum þegar ég þarf skyndilega að leita mér athvarfs á náðarhúsum borgarinnar.
Ég er orðin göngugarpur og hef aukið göngur mínar til muna, vefjagigtinni til mikillar skemmtunar, og geng núna eins og ég eigi lífið að leysa. Hef gefið skít í allt sem heitir víðáttufælni og þeirri upplifun að ég sé ónýt afþví ég geng ekki manna hraðast og sé alltaf sú síðasta upp brekkuna, gæti ekki verið meira sama því þegar á jafnsléttu er komið þá skýst ég áfram af ægihraða með rokið aftan úr mér. Ein slík ganga á miðvikudaginn og sú lengsta á mínum ferli var á:
Sameinast í bíla og lagt af stað frá Toppstöðinni í Elliðaárdal. Ekið eftir Suðurlandsvegi og beygt til vinstri stuttu áður en komið er að Kömbunum við skilti sem á stendur Ölkelduháls. Ekið dágóða stund og bílunum lagt stuttu áður en kemur að hliði sem oftast er lokað. Þessi leið er ekki greiðfær fyrir fólksbíla. Lagt í gönguna frá Ölkelduhálsi og haldið eftir veginum að Álftavatni. Þaðan er haldið á fjallið en af því er fallegt útsýni yfir dimmblá fjallavötn sem ýmist eru kennd við katla eða ketti. Vegalengd 8 km. Hækkun 200 m.
Þessi ferð varð dásamleg og ég naut mín í botn. Langt siðan ég hef séð svona fegurð. Á næsta miðvikudag ætla ég að herða mig upp og fara í eftirfarandi ferð og vera vel útbúin af nesti.
Hæ hæ, já blessuð vertu þú sérð sko ekki eftir því að fara í þessa ferð.´
Kveðja Elín.