Nú er maður búin að vera á dansgólfi fjármálaóttans í heila viku. Það er langt síðan ég fékk smjörþefinn af því sem væri að gerjast í íslensku peningaumhverfi, en einhver eðilslæg tilfinning sem sagði mér að rífa það út úr sjóðum sem ég gæti. Ekki tókst okkur hjónum að tæma sjóðina enda kallinn frekar jákvæðari á það að ástandið væri ekki svo slæmt, ég hins vegar bölsýnni og vildi bólstra koddana mína með seðlum og ganga jafnvel svo langt að fá mér gull í allar tennur, því það heldur víst alltaf gildi sínu.
Nú er sparnaðurinn farinn og óvíst hvort ráðamenn þjóðarinnar standi við þau stóru orð að allar innistæður séu tryggar? Þeir kannski vilja gjarnan trúa því með sínu hreinlynda hjarta, en raunveruleikinn kann að vera öðruvísi og ekkert til skiptanna. Ég hef sjálf rekið fyrirtæki og þekki þegar að kreppir og hversu erfitt það getur verið að ýta vatninu aftur upp fossinn þegar það hefur hafið hraðferð sína til sjávar. Oft er það svo að enginn mannlegur máttur getur bjargað þegar hamfarir fara af stað, hvort heldur það séu náttúruhamfarir eða þá þegar peningaborgir falla.
Ég var reið á mánudag og þriðjudag, óttaslegin og máttfarin. Hrædd við framtíðina og þann skort sem ég myndi líða, en þegar ég fór að skoða nánar það sem ég hafði/get misst, þá gerði ég mér grein fyrir því að um lúxushluti væri að ræða s.s. utanlandsferðir, Karen Millen fötin (þegar ég næ kjörþyngd), dýrustu steikur úr Hagkaup og þesskonar hluti. Ég skoðaði aðeins aðstæðurnar eins og þær eru í dag þegar sjóðurinn minn/okkar er farinn og komst að þeirri niðurstöðu að við hjónin getum lifað nokkurnveginn af helmingnum af því sem við þénum þessa stundina og er það meira en um margan má segja og að það sem ég væri að tapa væri hugmynd um ríkimannlegt líf einhvern tímann í fjarlægri framtíð kannski í Narníulandi.
Ég hef misst börn og það er óafturkræfanlegur missir því ég get ekki lagt börnin mín inná sparnaðarreikning og tekið út vextina/ánægjuna af þeim þegar mér hentar. Í dag er ein dætra minna á lífi og ég get reynt að styrkja það samband enn betur, sinnt barnabörnunum og lagt mentað í það að halda í fjölskyldugildin í staðin fyrir að vera önnum kafin amma sem ætlar að sinna börnunum seinna þegar ég er búin að vinna og nurla saman peningunum sem eiga að veita mér öryggi á efri árum þegar líkami minn hefur hrönað það mikið að ég kemst ekki úr stólnum og er engum til gangs.
Ástandið sem hefur ríkt að undanförnu hefur sparkað ærlega í óæðri afturenda minn og minnt mig á að það eru önnur lífsgildi en peningar.
Samt, í öllu þessu þá át ég á mig gat af pizzu í gær, það mikið að mig verkjaði í innyflin sem vildu ekki taka á móti meiru. Ég var að reyna að safna til mögru áranna með því að hlaða aðeins meiri fitu á vel útilátinn rass minn.
Ég veit að þarna úti er margir sem eiga virkilega um sárt að binda og hafa farið virkilega illa út úr þeirri atburðarás sem hefur átt sér stað. Ég finn virkilega til með þeim einstaklingum og fjölskyldum.
Stöndum saman og styrkjum fjölskylduna. Elskum hvort annað og réttum út vinarhönd.
