Ætli þetta verði ekki eitt af þessum blótsbloggum, fullt af ótta og sjálfsvorkun? Það er stundum ágætis krydd við utanborðs vandamál (þjóðfélagslega ruglið sem er í gangi) að fyllast kvíða yfir eigin tilveru, vanköntum og sérvalsheimsku. Ég er svo hrædd að ég rek við upp í vindinn í hvert skipti sem þáttun, liðun, jafna og Gylfaginning í kross við málsögu kemur fyrir augu mér… það tæmist á mér hausinn og allt það sem lesið hefur verið og reiknað hreinlega fýkur út í fúlann vindinn. Ég stari á svartar klessurnar sem mynda formúlur, orð og undarlegar setningaskipan og sían á milli augna og heila verður svartþétt og hleypur engu í gegn. Ég er semsagt ekki þessi duglegi námsmaður sem með eljusemi nær að ganga í gegnum próf kvíðalaust. Ansans draugurinn frá því á unglingsárum hefur setið fast á öxlinni á mér og neytir nú tækifæris að gera mér lífið leitt og hefur fundið sér fastan sess rétt fyrir neðan bringspalirnar á mér. Hann æsir upp í mér löngunina að hella mér á kaf í dökkt súkkulaði fylltu með kirsjuberjahlaupi, ekki bara einum mola, nei, mörgum kannski 100. En ég, þessi staðfasta í dag stenst freistinguna og held mig við hlöss af grænmeti og hnefafylli af próteini í hvert mál minnug þess að ég á mér draum um að setja á gráan kollinn hvíta húfu í vor í grönnum líkama, skapa það augnablik er ég lét renna mér úr greipum tvítugri. Ég skal, ég vil, ég get… sigrað frammistöðukvíða skrattann.
V&M gekk vel í dag.
