Drusla

Það er nú aldeilis að maður tekur niður fyrir sig og lætur ástand þjóðfélagsins hafa þau áhrif á sig að öll segl eru dregin saman og nurlað út í eitt.  TM keypti Subaruinn og við keyptum okkur í staðin yngri bíl (KIA) sem var keyrður minna og í ofanálag sjálfskiptur.  Kaupverð bílsins var 1/4 af söluverði Subarusins og fór milligjöfin beint í það að greiða niður húslán.  Breyttir tímar og breyttur hugsanagangur.  Ég verð að segja að ég er afskaplega sátt við að vera ekki á jeppanum sem fór með mig á milli staða hér í Reykjavík fyrir nokkrum árum síðan, því ég ætti í erfiðleikum með að klifra upp í helvítið.  Segi nú ekki að það hafi ekki verið dálítið kikk fyrir lágvöxnu konuna með litla tippið að keyra einn stóran og svartan með skyggð gler, jú það var gaman og líka þegar maður fjárfesti í demöntum og öðru glingri. Núna skartar fingurinn bara einum baugi, þeim breiða er binda saman tvær manneskjur, sá dugar mér í dag. 

Ég og minn ektamaki erum að sigla svona þokkalega í gegnum þær breytingar sem hafa orðið á í okkar lífi.  Við höfum verið ágætlega skynsöm og safnað til mögru áranna (bankinn náði ekki að gleypa allt).  Þessi kreppa (af mannavöldum) mun hafa áhrif á líf margra, áhrifin eru ekki að öllu komin fram held ég.  Ég og minn þjöppum okkur saman og eflum fjölskylduböndin þegar hægt er.

V&M gengur vel en púkinn er alltaf til reiðu að stökkva af öxlinni og í næsta bita.

Bíllaus

Þá er TM búin að leysa til sín bílinn svo frúin þarf að nota strætó næstu daga brrrr, það verður smá kuldalegt.  Þær eru ótrúlegar breytingarnar sem eru búnar að eiga sér stað undanfarin mánuð.  Mjög miklar breytingar sem eiga eftir að draga dilk á eftir sér.  Mér finnst eins og öll kurl séu ekki komin til grafar og að meira sjokk eigi eftir að eiga sér stað í þjóðfélaginu.  Svona er það þegar græðgin er við völd.  Annars hef ég ekkert fleira að segja nema að mér er að ganga vel í V&M

Grænklædda konan

Grænklædda konan er komin aftur á kreik eftir að verið í felum í langan tíma.  Hún skýst út fyrir hússins dyr í skjóli nætur eftir að hafa daðrað við V&M en þau tvö deila með sér leyndarmáli sem ekki má upplýsast fyrr en næsta vor.  Fylgdarsveinar grænklæddu konunnar voru ljóshærð gella á fimmtugsaldri og lítill Sjarmi sem voffaði sig í gegnum limgerði er urðu á vegi þeirra þriggja.  Sæl, sátt og þreytt eftir 5 km göngu hlakkar þeirri grænklæddu að koma sér í hvílu, því á morgun munu hún og V&M eiga saman yndislegan dag.

Gúdd næt

Það kostar dýrt

Lífið hefur aldrei verið ókeypis.  Lífið er þjáning sagði Búdda, hvað svo sem það þýðir.  Þegar maður horfir í kringum sig eru sjáanleg merki andlegrar og tilfinningalegrar þjáninga.  Þeir sem ekki þjást af líkamlegum sjúkdómum sem draga þá til dauða eru fastir í feni þjáninga missis, þunglyndis og kvíða.  Ég get alveg sagt það án þess að roðna að nef mitt sé snubbótt og að ég sjái ekki lengra en það er! – Það sem ég á við er að það er svo djö…. erfitt að skoða og sjá það sem virkilega skiptir máli í lífinu.  Þessi innri friður og ró sem gera það að verkum að það er þægilegt að vera í kringum mann.  Sjálf hef ég aldrei komist í þær álnir að fólk elskaði mig og dáði vegna efnahagslegs ríkidæmis míns.  Sumir, bara fáir hafa séð í gegnum minn holduga líkama og beint inn í sálartetrið og fundið þar gæðalega konu, sem þráir frið og spekt.

Sver það, þegar ég fæ ekki innihaldið úr skrjáfandi glitpappír þá fer ég að rugla á skjávef.  Held ég sé í fráhvarfi strax á öðrum degi V&M, og getið nú hvað það er.

Það kostar 405.000 að gera við Subaruinn eftir áreksturinn.  Ég neita að fá þennan bensínhák til baka og krefst þess að TM greiði mér bílinn að fullu til baka á því markaðsverði sem er í gangi.  Ég vil ekki bjóða sjálfri mér og barnabörnunum upp á rúnt í þeirri truntu aftur.

Bið að heilsa að sinni.

Og það er etið

Ég ætla að hætta því á morgun að eta allt þetta drasl i skrjáfandi bréfum.  Það liggur færiband frá nammihillum búðanna beint í munninn á mér og ég hef ekki einu sinni fyrir því að tyggja.  Að þessu leiti likist ég Homer Simpson nema að ég hef enn hár á höfði og aðeins stærri brjóst en hann.  En á morgun ætla ég að hætta að leita huggunar í mat og koma mér á gamla góða rólið.  Ekki seinna vænna ef ég ætla að útskrifast næsta vor sem stúdína með 30 ára edrúmennsku að baki.  Tvöfalt gaman og skálað í Kristal.

Ég lofa, ekkert færibandaát á morgun

Englabank

23. október er og mun ætíð verða greyptur í minni mínu.  Þann dag fyrir 17 árum síðan fæddi ég yndislegt stúlkubarn sem naut ekki fullrar heilsu og hvarf héðan af jarðsviði rúmlega þriggja á hálfs árs gömul, sú stutta hefði fengið bílprófið í hendurnar og eiginlega lít ég svo á að Himnafaðirinn hafi veitt henni eitt slíkt og keyri hún á fullu í englavagni um bólstraðan himininn.

Á fimmtudaginn sl. þ. 23. október vorum ég og eldra barnabarnið mitt á leið til njóta dekurs lífsins eins og það blasir við okkur í formi efnislegra hluta.  Það var hlakkað til að gæða sér á góðgæti veitingastaða í Kringlunni.  Við vorum á leið að sækja vinkonu barnsins. Það er skemmtilegra fyrir unga skottu að eyða frídegi frá skóla með vinkonu sinni við dekurtakta ömmunar.  Áhyggjulausar keyrðum við austur Hringbrautina og hlökkuðum til alls þess sem biði okkar þann daginn.  Skyndilega eins og þruma úr heiðskíru lofti kastaðist bíllinn áfram nokkra metra.  Skerandi sársauki í höfði og baki ásamt þessari undrun! Hvað gerðist? Lamandi tilfinning helltist yfir mig og ég þorði ekki að horfa til baka aftur í bílinn.  Vildi ekki vita hvað gæti hafa komið fyrir barnið.  Rétti samt höndina aftur í þeirri von að finna fyrir lítilli hönd í minni.  Finna hitann sem kæmi frá barninu sem gæfi til kynna að allt væri í lagi.  Það þyrmdi yfir mig og ég hallaði höfðinu fram á stýrið og án þess að ég fengi rönd við reist þá byrjuðu tárin að renna í stríðum straumum yfir stýrið og líkaminn minn skalf af ótta.  Allt í einu heyrðist blíðleg og lágvær barnsrödd: Amma mín, er í lagi með þig?  Er þér illt amma mín?  Þvílík gleði, þvílíkur léttir.  Barnið heilt á húfi og ég þorði að lokum að horfa aftur og leit í augu litlu stúlkunnar sem þurfti í einu stóru stökki að fullorðnast um nokkur ár og hugga eldri konu.  Á þessu augnabliki var það hún sem var sterki aðilinn þegar amman var beygð og brotin. 

Einn bíll alveg ónýtur, hinn óökufær en bílstjórar og barn heil á húfi fyrir utan tognun í baki og hálsi og skurð á enni ungu stúlkunnar sem keyrði á bíl ömmunnar.

Engill bankaði að ofan til að minna þá gömlu á að flýta sér hægt.  Lífið er of dýrmætt til þess að vilja fá allt strax.

Þyrnirósarsvefn

Það má segja það að ég sofi Þyrnirósarsvefni í dag.  Get varla haldið mér vakandi og er búin á því, ef svo að orði má komast.  Ætli ég sé ekki bara að taka út sukkið þar sem heilu pokarnir af sælgætisblöndu hafa horfið ofan í mig á einni helgi?  Held það barasta.  Núna, vigtað og mælt og ofurskammtar af grænmeti í boði.

Svo er það spenna síðustu 2ja vikna þar sem maður hefur verið í spennutreyju fjármálaástandsins í landinu og heiminum öllum ef maður á að trúa því sem fjölmiðlar segja. 

Síðan er ég að hnoða saman smáritgerð um Yacoubian bygginguna (vissi ekki að hið ljúfa líf væri iðkað svona gróft í Egyptalandi) og sækjast skrifin bara vel, bókin lesin og gúglað um efnið á veraldarvefnum.

Vil líka ljóstra upp leyndarmáli: Þáttun og að reikna út fyrir sviga er að ganga vel svo ég sé alveg fram á að geta reiknað sómasamlega á lokaprófi. Stundum er gott að vera með ósveigjanleikaþrjóskuröskun þegar að lærdómi kemur.  Myndi ekki vilja hafa þennan eiginleika of virkan í daglegu lífi því þá ætti ég fáa sem enga vini.

Jæja, hafið það gott í dag.  Ég er nýbúin að sporðrenna maukuðu grænmeti upp á 327grömm.

Drulluþreytt

Afsakið en kommur eru ekki lengur virkar i tölvunni hja mer eftir hreinsunarðagerðir husbondans og verð eg að lifa við það i dag.

Æðisleg helgi að baki i Skalholti með 16 öðrum konum, en þreytt eftir helgina og langar helst að sofa ut i eitt.  Þvi miður þa var himinn ekki stjörnubjartur og verð eg að biða betri tima eftir að sja þa dyrð.

Nu er bara að slaka a og biða eftir kommunum sem eru að gera eitthvað annað skemmtilegra en að dvelja a minu lyklaborði.

?

Hef ekki nennt neinu undanfarna daga.  Hef verið þreytt eftir spennu síðustu viku.  Núna er það bara hugleiðslan um tilgang lífsins og það sem gefur því fyllingu.  Ekki eru það feitar innistæður, það hefur nú komið í ljós.  Fyrir mig er það innri friður, gott samband við mína nánustu og samferðarfólk.  Fjarvera frá grufli í lífi annarra og gagnrýnislaus (neikvæð) nálgun til daglegs lífs.  Maður á bara daginn í dag, það er mér alltaf að verða deginum ljósara.  Stundum held ég að það sé best að fara í fréttafrí og leika sér bara í snjónum (sem er ekki kominn) og busla í krapanum sem sest í fjöruborðið.

Ég henti matarplaninu út um gluggann fyrir nokkrum dögum, nennti þessu ekki og gældi við nokkrar súkkulaðistengur.  Ég held gott kynlíf sé betra en súkkulaðið þó svo sumir segi að það (súkkulaðið) svíki ekki eins og sá sem er á bak við sexið… súkkulaðivíman dugar mér í 2 mínútur og þá þarf ég annað til að halda brímanum við og svo annað og annað – ef ég stundaði kynlíf svona þá væri ég kölluð kynlífsfíkill og mér stæði til boða meðferð.  Enn sem komið er þá er ekki boðið upp á meðferð við súkkulaðifíkn svo ég verð bara að taka mér taki og horfa ekki á nammið.  

Shit Man! Í gær, mér gekk vel við jöfnur en svo kom dæmi í brotabrotum með margföldun úr sviga og ég missti vitið, sama hvað ég reiknaði ég fékk aldrei þá útkomu sem var rétt… ég er að mana mig upp í það núna að leita að lausninni, afþví ég gefst aldrei upp.  Ég mun sigra helvítið, hvort heldur það sé súkkulaðið, algerbrur og jöfnur eða löngun í hömlulaust át og duldan draum um kyntröllið sem hendir mér á öxl sína og þrammar með mig út i skóg.

Þarna hafið þið það – hvað geri ég næst?

Ballið heldur áfram

Nú er maður búin að vera á dansgólfi fjármálaóttans í  heila viku.  Það er langt síðan ég fékk smjörþefinn af því sem væri að gerjast í íslensku peningaumhverfi, en einhver eðilslæg tilfinning sem sagði mér að rífa það út úr sjóðum sem ég gæti.  Ekki tókst okkur hjónum að tæma sjóðina enda kallinn frekar jákvæðari á það að ástandið væri ekki svo slæmt, ég hins vegar bölsýnni og vildi bólstra koddana mína með seðlum og ganga jafnvel svo langt að fá mér gull í allar tennur, því það heldur víst alltaf gildi sínu.

Nú er sparnaðurinn farinn og óvíst hvort ráðamenn þjóðarinnar standi við þau stóru orð að allar innistæður séu tryggar?  Þeir kannski vilja gjarnan trúa því með sínu hreinlynda hjarta, en raunveruleikinn kann að vera öðruvísi og ekkert til skiptanna.  Ég hef sjálf rekið fyrirtæki og þekki þegar að kreppir og hversu erfitt það getur verið að ýta vatninu aftur upp fossinn þegar það hefur hafið hraðferð sína til sjávar.  Oft er það svo að enginn mannlegur máttur getur bjargað þegar hamfarir fara af stað, hvort heldur það séu náttúruhamfarir eða þá þegar peningaborgir falla. 

Ég var reið á mánudag og þriðjudag, óttaslegin og máttfarin.  Hrædd við framtíðina og þann skort sem ég myndi líða, en þegar ég fór að skoða nánar það sem ég hafði/get misst, þá gerði ég mér grein fyrir því að um lúxushluti væri að ræða s.s. utanlandsferðir, Karen Millen fötin (þegar ég næ kjörþyngd), dýrustu steikur úr Hagkaup og þesskonar hluti.  Ég skoðaði aðeins aðstæðurnar eins og þær eru í dag þegar sjóðurinn minn/okkar er farinn og komst að þeirri niðurstöðu að við hjónin getum lifað nokkurnveginn af helmingnum af því sem við þénum þessa stundina og er það meira en um margan má segja og að það sem ég væri að tapa væri hugmynd um ríkimannlegt líf einhvern tímann í fjarlægri framtíð kannski í Narníulandi.

Ég hef misst börn og það er óafturkræfanlegur missir því ég get ekki lagt börnin mín inná sparnaðarreikning og tekið út vextina/ánægjuna af þeim þegar mér hentar.  Í dag er ein dætra minna á lífi og ég get reynt að styrkja það samband enn betur, sinnt barnabörnunum og lagt mentað í það að halda í fjölskyldugildin í staðin fyrir að vera önnum kafin amma sem ætlar að sinna börnunum seinna þegar ég er búin að vinna og nurla saman peningunum sem eiga að veita mér öryggi á efri árum þegar líkami minn hefur hrönað það mikið að ég kemst ekki úr stólnum og er engum til gangs. 

Ástandið sem hefur ríkt að undanförnu hefur sparkað ærlega í  óæðri afturenda minn og minnt mig á að það eru önnur lífsgildi en peningar.

Samt, í öllu þessu þá át ég á mig gat af pizzu í gær, það mikið að mig verkjaði í innyflin sem vildu ekki taka á móti meiru.  Ég var að reyna að safna til mögru áranna með því að hlaða aðeins meiri fitu á vel útilátinn rass minn.

Ég veit að þarna úti er margir sem eiga virkilega um sárt að binda og hafa farið virkilega illa út úr þeirri atburðarás sem hefur átt sér stað.  Ég finn virkilega til með þeim einstaklingum og fjölskyldum.

Stöndum saman og styrkjum fjölskylduna.  Elskum hvort annað og réttum út vinarhönd.